«Γιατί να έχεις αναστολή; Επειδή δεν είναι δικό σου το DNA;»

Μοιραστείτε το άρθρο

Ανάδοχοι και θετοί γονείς μιλούν στην «Αυγή»

«Η αναδοχή επιφέρει αλλαγές και για τα παιδιά, και τους γονείς. Στην αρχή είναι δύσκολα, η καθημερινότητα αλλάζει. Μήπως δεν αλλάζει όμως όταν ένα παιδί γεννιέται; Εκείνο που έχει σημασία είναι να έχεις αγάπη, θέληση και υπομονή. Τα πράγματα στη συνέχεια εξομαλύνονται γρήγορα» μας λέει η Χριστίνα, 41 ετών.

Έγινε ανάδοχος πριν από πέντε χρόνια και δηλώνει χωρίς ενδοιασμούς από την εμπειρία της ότι αν υπήρχαν κι άλλα ζευγάρια που καταλάβαιναν «πόσο πιο απλό και ωραίο είναι όλο αυτό, δεν θα υπήρχαν παιδιά στα ιδρύματα».

«Πολλοί έχουν αναστολές. Προσπαθώ να καταλάβω όμως το γιατί. Το ότι δεν είναι το δικό τους DNA; Μπορώ να εγγυηθώ ότι τα πράγματα είναι πολύ ωραία. Τα παιδιά αυτά είναι ευλογημένα. Προτρέπω όλο τον κόσμο να το κάνει, αρκεί να είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί και να το θέλει με την καρδιά του» σημειώνει.

Η ίδια όταν πήρε την απόφαση ήταν 36 χρόνων και ο σύζυγός της 38. Το αποφάσισαν αφού διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να κάνουν παιδιά και δεν ήθελαν να προχωρήσουν σε εξωσωματική. Όλες οι πλευρές λειτούργησαν θετικά με τον τρόπο τους. Το «Μητέρα» υποστήριξε την οικογένεια με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους. «Για οτιδήποτε χρειάστηκε τον πρώτο καιρό τους ενοχλούσα στα κινητά τους». Η οικογένεια του ζευγαριού ήταν επίσης πολυ θετική και παρακινητική, όπως και ο ευρύτερος περίγυρός τους. Ιδιαίτερα υποστηρικτικό και συνεργάσιμο ήταν το σχολείο, ενώ οι μόνες ερωτήσεις που γίνονταν από άλλο κόσμο «είχαν περισσότερο χαρακτήρα περιέργειας και όχι κακή προαίρεση».

Με τον καιρό το παιδί ηρέμησε, ένιωσε καλύτερα και ασφαλές. «Στην αρχή υπήρχαν πολλές ερωτήσεις για τους βιολογικούς γονείς. Η αλήθεια είναι ο καλύτερος δρόμος. Του έχουμε πει πως όταν μεγαλώσει, θα μπορεί να κάνει τη δική του έρευνα και θα τον βοηθήσουμε». Όσο για το πώς αντιμετωπίζουν κάποια αταξία του ή επιθετική συμπεριφορά, τονίζει ότι η λύση δεν βρίσκεται στις φωνές: «Θα του πω ‘έλα να σε πάρω μια αγκαλιά’ και αυτό έχει καλύτερο αποτέλεσμα».

Στα 4,5 χρόνια του είχε εγκαταλειφθεί δύο φορές

«Μια μέρα φύγαμε από το σπίτι ζευγάρι και γυρίσαμε γονείς» μας λέει η Σ., που θυμάται την ημέρα που πήραν στο σπίτι τους τον μικρό της γιο. Τον υιοθέτησαν πριν τέσσερα χρόνια περίπου κι εκείνος, ενώ δεν είχε κλείσει ακόμη ούτε τα πέντε του, είχε ήδη εγκαταλειφθεί δύο φορές. Πρώτα από τη φυσική του οικογένεια και μετά από ένα άλλο ζευγάρι. «Κάθε μέρα ρωτούσε ‘μ’ αγαπάς;’ κι αν θα μείνει για πάντα μαζί μας. Μετά από μια φασαρία ρωτούσε ‘αν κάνω κάτι κακό, θα με πάτε πίσω;’».

Η ιστορία της οικογένειας ξεκίνησε σαν να ήταν βγαλμένη από το πιο γλυκό κινηματογραφικό σενάριο. Όταν η Σ. πήγε με τον σύζυγό της στο ίδρυμα, στο πλαίσιο των διαδικασιών που εξελίσσονταν για την υιοθεσία, το παιδί, που δεν γνώριζε ότι είχαν έρθει για εκείνο, έτρεξε προς τον άντρα της και φώναξε «αυτός είναι ο μπαμπάς μου».

Διαβάστε την συνέχεια στην Αυγή πατώντας εδώ

Μοιραστείτε το άρθρο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

shares